‘U bent de minister met ballen. Toon ze!’

Geen paling zal er een kilometer minder van zwemmen, maar in Den Haag is grote heibel over de bescherming van de vis ontstaan. Minister Verburg heeft zich, zegt ze, suf onderhandeld in Brussel, maar een vangstverbod van drie maanden is de enige manier om de aal te redden. De Kamer gelooft er geen biet van en wil dat Verburg nog een keer naar Brussel gaat. Dat weigert ze. “U steekt als een struisvogel uw kop in het zand”, zei ze donderdagavond tegen de Kamer. Heeft ze gelijk?

Leuke beeldspraak, die struisvogel. Klopt het? Even terug. Want hoe zat het ook alweer? Het gaat bereslecht met de paling. Dat betwist geen enkele wetenschapper en geen enkele politicus in Den Haag. Vraag is: hoe groot is de schade en wat moeten we er aan doen? Verburg kwam vorig jaar met een vangstverbod van twee maanden. Het duurt daan nog tientallen jaren voordat de aalstand zich herstelt.

Maar de Kamer schoot dat plan af, te meer omdat de vissers zelf met een alternatief kwamen. Bang voor een vangstverbod, kwamen ze tot een innovatief en lumineus idee: zet jonge paling over de dijk, zodat die in zee kan groeien en zich kan voortplanten. 157.000 kilo jonge aal in totaal. De jonge paling heeft een handje hulp nodig, want door obstakels als gemalen en sluizen redt de aal de zee niet.

De Kamer omarmde het. Wat is er mooier de paling te beschermen en tegelijkertijd te zorgen dat de vissers niet direct ander werk hoeven te zoeken? Of op zijn Hollands: wat is mooier dan de kool en de geit te sparen?

Na veel druk uit de Kamer, was minister Verburg bereid om het plan in Brussel te verdedigen. “Als ik met een plan naar Brussel ga, dan sta ik ervoor”, zei ze donderdag in de Kamer. Maar ze heeft bakzeil moeten halen. “Drie keer heb ik met Eurocommissaris Joe Borg over het plan gesproken. Maar die zei dat het absoluut onvoldoende is voor herstel van de palingstand in Nederland.”

Europa laat dus geen spaan heel van het alternatieve plan. De Kamer gelooft dat verhaal niet. “Ik ken u als een minister met ballen. Toon ze dan. Zeg eens een keer nee tegen Brussel”, riep Dion Graus van de PVV. Anderen gaan niet zover. De meerderheid wil dat Verburg het alternatief ‘gewoon’door Brussel loodst.

Wat zit daar achter? Kamerleden spreken eigenlijk met meel in hun mond. Want ze vertrouwen de (natuur)ambtenaren van Verburg niet, maar spreken dat publiekelijk niet uit. Net als met de ontpoldering, vermoeden de Kamerleden dat als de ambtenaren het niet willen, ze in Brussel ook geen moeite doen om een mogelijk alternatief te verdedigen.

 Maar nogmaals: dat zeggen de Kamerleden niet in het openbaar. Want wie zegt dat de ambtenaren niet te vertrouwen zijn, zegt tegelijkertijd de minister niet meer op haar woord te geloven. En ja, daar moet je dan ook consequenties uit trekken.

De publieke tribune zat donderdagavond vol met vissers die nauwelijks hun emoties voor zich konden houden. Begrijpelijk. Het zal je werk maar zijn dat op de tocht staat. De boodschap van Verburg is niet leuk, maar wel helder. Erger is het te zien dat de Kamer twijfelt en niet durft te kiezen.

Een enorm rookgordijn wordt opgetrokken. Debatteren op hoofdlijnen? Vergeet het maar.  De Kamer kibbelt dan alleen nog over punten en komma’s. Over een tonnetje meer of minder vis over de dijk zetten. Over vage dingen als regionale samenwerkingsverbanden die niet werken. Over wetenschappers die het allemaal niet bij het rechte eind zouden hebben (‘die zijn ook verdeeld, het ligt maar aan wie je het vraagt wat voor antwoord je krijgt’) . 

Boeiend; het grootste deel van Haagse besluiten is gebasserd op wetenschappelijk onderzoek. Maar komen de cijfers niet uit, dan hebben geleerden het gedaan. Het lijken wel journalisten. Een journalist die een ongewellige boodschap brengt, heeft het ook altijd verkeerd begrepen.

Kernvraag is, heeft Verburg gelijk? Ja. Toont ze ballen, zoals Graus uitdrukt? Ja. Het gaat dramatisch slecht met de palingstand. Of er nu nog twee of drie vissen rondzwemmen is niet de vraag. Alle partijen hebben banden met de politiek in Brussel. Ze kunnen op zijn minst zelf checken hoe Brussel over het plan denkt.

Leuk of niet, Verburg trekt conclusies uit de vernietigende Europese rapporten over het plan en durft te kiezen. De boodschap brengt ze ook nog als ze de vissers recht in de ogen kijkt. De Kamer duikt, stuurt de minister op een mission-impossible naar Europa. Waarom? Om straks te kunnen zeggen: zie je wel, het ligt niet aan ons, Europa heeft het verboden. En dan gek kijken dat kiezers negatief oordelen over Europa.

De Kamer zou zich beter druk kunnen maken om een fatsoenlijke afkoopregeling voor de vissers die het niet gaan redden door het vangstverbod. Want daar trekt Verburg slechts zeven ton voor uit. Dat is niet overdreven veel. Vissers zouden er meer aan hebben als politici ook verantwoordelijkheid durven nemen, kiezen en er het beste proberen uit te slepen.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Analyse

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s