Schatjes

Schatjes zijn het soms, voorlichters. Vooral het soort dat er niet tegen kan als er toch iets op internet en in de krant staat dat ze liever niet hadden gezien. Dan bellen ze achter je om met de internetredactie, de chef en soms de hoofdredactie. Of dat stukkie van internet kan, want het klopt niet… maar daar zijn ze op de redactie niet van onder de indruk.

Het is en blijft altijd het eeuwenoude spanningsveld. Journalisten en voorlichters. Die nieuwsgierige aagjes van de pers willen alles weten en voorlichters proberen informatie te doceren. Ik ben mild vandaag en druk me heel netjes uit. Overigens: de goede niet te na gesproken.

Soms gebeurt het dat de ene voorlichter iets niet zegt dat de ander wel vertelt. En volgens de regels die er voor gelden schrijf ik beide reacties op. Toch levert dat nog wel eens herrie op. Dan pakt de voorlichter die me iets niet wilde vertellen kwaad de telefoon en sommeert de redactie om mijn stuk op internet te wijzigen. Dat soort varkentjes zijn vaker gewassen en dus belt de redactie me keurig op om te zien wat er aan de hand is. Inmiddels gilt mijn mobiel en zie ik dat de voorlichter mij ook nog probeert te bereiken. Maar ik ben in de Kamer en kan even niet opnemen.

Eenmaal weer op de redactie van de GPD luister ik mijn voicemail af en kijk ik voor alle zekerheid mijn aantekeningen na. Per slot van rekening is niemand onfeilbaar. Maar mijn aantekeningen zijn heel duidelijk. Geen woord Spaans en dus verander ik het stukje niet. Ik leg de redactie uit hoe een en ander is gegaan en bel daarna de voorlichter in kwestie.

Vervelend is dat de andere kant van de lijn inmiddels zo boos is, dat ik overweeg het gesprek af te breken. Zijn argument? “Ik ben de beste bron van mijn organisatie.”

Die is interessant, maar op dat moment denk ik : laat maar, want iemand die half schreeuwend aan de lijn hangt is toch niet vatbaar voor argumenten. 

Hij heeft wel een boeiende kijk op journalistiek. ‘Ik ben de beste bron van mijn organisatie’. Dus als iemand zegt ‘geen commentaar’, dan houdt alles op? Dan mag je als journalist niet een ander vragen of hij weet hoe het zit? En wat als die ander dan wel vertelt wat je wilt weten? Dan mag je dat niet publiceren? Boeiend.

Ik hou me in, rond het gesprek af met een vriendelijk ‘tot ziens’, hang op en denk: schattig.

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder de praktijk

Een Reactie op “Schatjes

  1. Joeri

    Namen en rugnummers, Kutterink! Zo gaat niemand je blog lezen, natuurlijk 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s