‘Ik heb de foto van het werkbezoek naar Bos gestuurd’

De Westerscheldetunnel is nu helemaal van de Zeeuwen. Maandag tekende gedeputeerde Toine Poppelaars de deal om voor 89 miljoen euro de Rijksaandelen te kopen. In een gesprek blikt Toine uitgebreid met me terug op zijn ‘tunnelverleden’.

door Jeffrey Kutterink

U tekende voor de langste tunnel van het land met een net zolang onderhandelingstraject.

“De eerste gesprekken op het ministerie Verkeer en Waterstaat herinner ik me inderdaad nog goed. Het is 2003 en de Westerscheldetunnel is net geopend. Het Rijk heeft geld toegezegd voor de Sloe- en Tractaatweg. Maar het sluitstuk is nog niet geregeld: een tunnel bij Sluiskil. Het ministerie begrijpt die wens ook niet. ‘Wat zeuren jullie nou? Jullie hebben toch net een tunnel?’ Maar we hebben er ook dan al een goed verhaal bij.”

Dan blijkt dat toenmalig minister Zalm de tunnel wil privatiseren.

“Hij wil af van een staatsdeelneming en wij willen geld voor Sluiskil. Maar hij geeft niet de garantie dat daarvoor na privatisering genoeg geld overblijft. Dat doet voor Provinciale Staten de deur dicht. Die willen dat de tunnel in publieke handen blijft. Toen was ik uitgepraat. Ik voelde me op 1-0 achterstand staan. Minister Peijs reserveert nog wel 125 miljoen voor de Sluiskiltunnel. Een goede stap, maar het is nog niet genoeg.”

Een nieuw kabinet en provinciebestuur treden aan. Hoe pakt u de draad weer op?

“Dat gebeurt tijdens een werkbezoek van minister Bos aan Zeeland. April 2007. Het nieuwe college van Gedeputeerde Staten is net gevormd. Eén zonder de PvdA. En dat weet Bos natuurlijk. De relatie is op dat moment koel en zakelijk. Toch heb ik de stoute schoenen aangetrokken en hem gevraagd of hij in is voor een nieuw bod op de 95,4 procent Rijksaandelen Westerscheldetunnel. Hij reageerde niet negatief. Eind 2007 brengen we dat bod uit. Binnen twee weken stond hij op de stoep.”

Hoe vaak hebben jullie dan contact?

“Om de drie, vier weken bellen we met elkaar. Of we spreken elkaar tijdens andere gelegenheden. Natuurlijk zijn er af en toe verschillen van mening, maar we hebben altijd respect voor elkaar gehad. Vooraf hebben we ook met elkaar afgesproken dat we elkaar geen poot uitdraaien. Wat er ook gebeurt. In dit soort dingen draait alles om goede relaties. Ik heb de foto van het werkbezoek die in de PZC heeft gestaan naar Bos gestuurd. Dat werkt echt. Omdat die verstandhouding zo goed is, heb ik maandag Bos drie voorleesboekjes voor zijn kinderen cadeau gedaan. Geen grote dingen. Maar ze kweken goodwill.”

Het contact blijft niet beperkt tot de minister.

“Dan breekt een moeilijke periode aan. Tijdens zo’n proces komen er steeds meer mensen bij. Juristen bijvoorbeeld. Die zien eerder problemen dan oplossingen. Financiële deskundigen maken het er ook niet makkelijker op. Want er zijn altijd mee- en tegenvallers. Het Ministerie van Financiën haalde bovendien mensen weg om in te zetten voor de problemen rond de kredietcrisis. Dan krijg je andere gezichten tegenover je. Toch is dat goed gegaan.”

Wel eens wakker gelegen?

“Ja, wel eens, maar niet lang.”

Dan zet u maandag uw krabbel. Schiet dan alles nog eens door uw hoofd?

“Ik dacht niet aan de voorgeschiedenis. Je geniet van het moment, want je snakt er naar dat dat die handtekeningen worden gezet. Als het zover is, wil je wel een gat in de lucht springen, maar dan weet ik ook dat Provinciale Staten er op 29 mei nog over moeten vergaderen. Zij toetsen of ik binnen de met de Staten gemaakte afspraken ben gebleven. Ik denk het wel, maar het is aan hen om te oordelen.”

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Interview

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s